با مساله ای مواجه شدم که فکرم رو خیلی مشغول کرده .

یکی از آشنایان خانمیه که 15 ساله داره با شوهرش زندگی میکنه . بچه هم دارن . هر دوشون آدمهای مقبول و خوبی هستند اما الان به اختلاف خوردند . به نظر میاد که مشکل از اینجاست که مرد خانواده بسیار سرده ، خانمه هم با این مساله مشکل داره . حالا چرا الان مشکلشون معلوم شده ؟ 15 ساله که خانمه یا فکر میکنه همین جوری درسته چون با هیچ کس در این مورد صحبت نکرده ، خودش در پیشبرد ارتباط پا پیش نگذاشته چون به نظرش این کار یک زن نجیب نیست ، هیچگونه اطلاعات آکادمیک هم در این زمینه نداشته که نرمالش چی باید باشه .

حالا امیدوارم مشکلشون حل بشه اما سوال ذهن من اینه که وقتی طرف میگه من 25 سالم بود و کنار پدر و مادرم داشتم ماهواره میدیدم اگه دو نفر هم رو میبوسیدند باید روم رو میکردم اون طرف تا پررو به نظر نیام ، با دوستام در این مورد صحبت نمیکردم چون به نظرم بیحیایی بوده . مهمونی زنونه در خانواده مون مرسوم نبود پس حتی شوخی و کنایه هم نمیشنیدم ، دوست پسر نداشتم و اولین مردی که توی زندگیم بوسیدم شوهرم بوده ... حالا 15 سال از زندگی جن 30 من میگذره و من یک رابطه خوب رو وقتی تا حالا تجربه نکردم خودم رو از دست رفته میدونم و من نمیدونم چی باید بهش بگم ؟ طرف میگه حتی به ارتباط با کسی به غیر از شوهرم نمیتونم فکر کنم اما اونقدر اون با من سرد برخورد میکنه که اعتماد به نفس من در این مورد از بین رفته و احساس میکنم نمیتونم هیچ جذابیتی داشته باشم . جالب اینجاست که وقتی کم کم شروع کرده با یکی دو نفر حرف بزنه همه گفتند اون سرده توچرا هیجان نیاوردی توی زندگیت ؟ البته حرف علطی نیست اما به نظرم اومد که این خانم براش سوال بوده که چطوری ؟ قرار بوده اطلاعات از کجا بیارم ؟

خیلی دلم سوخت . این انصافه که به یک دختر بگیم انقدر باحیا باش که یک بوسه میبنی قرمز بشو بعد  با خوندن یک خطبه همه فن حریف بشو ؟ چطوری ؟ با خوندن خطبه ، وحی میشه به آدم ؟ لابد اون زوجهایی که نسبتا جور هستند هم شانسی بوده . حالا باید تا ابد اینو به شانس واگذار کنیم؟  حالا فرض کنیم من بگذارم دخترم دوست پسر داشته باشه و هر غلطی خواست بکنه . اون چقدر برای من مادر میتونه جا بیفته ؟ فرض محال که دخترم میخواد از بین دوست پسرهاش میخواد یکی رو برای ازدواج پیدا کنه اون پسر چی ؟ اون نمیخواد از جوونیش استفاده کنه و بعد بره از مامانش بخواد یک دختر نجیب براش بگیره ؟

واقعا مساله فرهنگی ما چطوریه ؟ سخنرانی یک روحانی رو میدیدم ، توش میگفت زنی خوبه که با حیاترین توی جامعه باشه و بی حیاترین با شوهرش . تر خدا اگر کسی میدونه چطور این ممکنه به من راهنمایی کنه ، نسل ماها که باری به هر جهت گذروند نسل آینده رو چه کنیم ؟