مدتها بود دلم میخواست کارتون وال ای رو ببینم . گیرمون نیومد . تا اینکه رفتیم خونه یکی از دوستان و یک نسخه اصلیش رو دیدیم . امانت گرفتیم تا ببینیم . بچه ها یک بار گذاشتنش و با همسر گرامی دیدنش . بعدش آقای همسر گفت عجب کارتون قشنگی اما نمیدونم چی شد که من ندیدمش . امشب دوباره گذاشتیم و من هم دیدمش . به نظر من معرکه بود . البته کمتر از این هم از والت دیسنی انتظار نداشتم ولی خیلی عالی بود . هر کس ندیده زود بره ببینه که از دستش میده . عجب نابغه هایی توی این کمپانی والت دیسنی کار میکنن .

البته هنوز که هنوز برای من بهترین و تاثیر گزار رین کارتون والت دیسنی در جستجوی نمو هست . شاید به خاطر اینکه مادرم و اون کارتون در مورد مستقل بار اوردن بچه ها حرف میزد .

با خانواده ای از دوستان دور هم بودیم و داشتیم در مورد مستقل بودن بچه ها در مورد تکلبفهای خونه شون حرف میزدیم . مادر خانواده گفت که من یادمه تا آخر کلاس سوم دبستان هر روز پدرم مینشست و با من ریاضی و ادبیات کار میکرد . پدر خانواده گفت ولی من هیچ وقت یادم نیست که پدر و مادرم با من درس کار کرده باشن .فقط چک میکردند که من کارهام رو کرده باشم . من گفتم من حتی یادم نمیاد که پدر و مادرم کارم رو چک کرده  باشن حتی اول دبستان . این به این معنی هم نیست که من همیشه میدونستم چکار باید بکنم . پیش اومده که رفتم مدرسه و تکلیفهام رو انجام ندادم اما خودم سرزنش شدم براش و اونها هیچ دخالتی توی این قضیه نداشتند .

حالا باید برای هر یک کلمه ای که بچه ها مینویسند و یا میخونند بلای سرشون باشم و حتی اگه اول جمله رو شروع کنن و من برم از اتاق بیرون و ده دقیقه بعد برگردم هنوز جمله رو تموم نکردند . نگین که باید به حال خودشون بگذارمشون . سال تحصیلی قبل نه به انتخاب خودم که به خاطر فشار کار اونها رو به حال خودشون گذاشتم و پسرم تا یکی دوماه پیش در حد شروع کلاس پارسالش بود یعنی هیچی از تحصیل سال گذشته اش نگرفته بود .